Utrata prawa do chorobowego od niemieckiego pracodawcy.

Prawo do 6 tygodni chorobowego od pracodawcy z Niemiec w wysokości 100 % regularnej pensji brutto można utracić, jeśli doprowadziło się choroby z własnej winy.

O doprowadzeniu do choroby z własnej winy można mówić wtedy, kiedy pracownik w poważnym stopniu narusza zasady, których dotrzymania oczekiwałby rozsądny człowiek w swoim własnym interesie.

W przypadku sportów związanych z niebezpieczeństwem kontuzji niemieckie sady przyjmują, że prawo do chorobowego może być wykluczone, ale tylko w przypadku sportów, w których nie da się uniknąć poważnych kontuzji. Zaskakujące może być, że w przypadku takich sportów jak latanie na paralotni, boks amatorski, wyścigi motorowe lub inline-skating niemieckie sądy pracy przyjęły, że kontuzje wynikające z tych sportów nie wykluczają prawo do chorobowego. Inaczej może być w przypadku popularnych w ostatnich latach walkach w klatkach, ale tutaj brakuje jeszcze decyzji niemieckich sądów pracy.

Jeżeli niezdolność do pracy wynika z wypadku samochodowego spowodowanego nadużyciem alkoholu, bez udziału innych przyczyn, przyjmuje się w Niemczech winę pracownika, która wyklucza roszczenie o wynagrodzenie za czas choroby.

Jeśli jednak pracownik z powodu uzależnienia od alkoholu staje się niezdolny do pracy z powodu choroby, wtedy często ze względu na obecny stan wiedzy medycznej nie można uznać tego za zachowanie zawinione, które wyklucza prawo do chorobowego od niemieckiego pracodawcy. W przypadku powrotu do nałogu po udanej terapii wieloczynnikowy charakter uzależnienia od alkoholu często znajdzie odzwierciedlenie w przyczynach nawrotu, dlatego też nie będzie można stwierdzić zawinienia w rozumieniu prawa do wynagrodzenia za czas choroby. Ponieważ jednak nie istnieją potwierdzone naukowo dowody, które w tym przypadku całkowicie wykluczałyby zawinienie, jedynie specjalistyczna opinia lekarska może precyzyjnie wyjaśnić, czy nawrót był spowodowany wolą pracownika. Nawrót nałogu po leczeniu szpitalnym oraz szeroko zakrojonym uświadomieniu może jednak stanowić istotną przesłankę dla uznania zawinienia przez pracownika.

U pracownika chorującego od dłuższego czasu na uzależnienie od alkoholu może być przyjęta wina wykluczająca prawo do chorobowego od niemieckiego pracodawcy, jeśli – będąc jeszcze w stanie kontrolowania swoich działań – używa samochodu osobowego w drodze do pracy, spożywa alkohol w znacznych ilościach w czasie pracy oraz wkrótce po zakończeniu służby, będąc w stanie nietrzeźwości, powoduje wypadek komunikacyjny, w którym odnosi obrażenia.

Jeśli pracownik uczestnicząc w bójce odnosi obrażenia powodujące niezdolność do pracy, wtedy można przyjąć jego winę wykluczającą prawo do chorobowego od niemieckiego pracodawcy, gdy sam sprowokował bójkę i aktywnie przyczynił się do rozpoczęcia fazy przemocy fizycznej.

Z reguły pracodawca jest zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia za czas choroby nawet wówczas, gdy niezdolność pracownika do pracy jest następstwem nieudanego próby samobójczej. Bierze się to stąd, że osoby próbujące popełnić samobójstwo znajdują się w stanie wyłączającym możliwość swobodnego podejmowania decyzji z powodu chorobliwego zaburzenia czynności psychicznych.

Chorobowe od niemieckiego pracodawcy może wykluczać fakt, że pracownik pracuje na drugi etat i przez to łącznie przekracza maksymalny dozwolony czas pracy i tym samym naraża swoje zdrowie na niebezpieczeństwo.

Niezdolność do pracy wynikająca z nieuzasadnionego medycznie zabiegu chirurgii estetycznej jest uznawana za spowodowaną z winy pracownika, co skutkuje brakiem roszczenia do chorobowego. Dotyczy to zarówno niezdolności do pracy spowodowanej pierwotnym zabiegiem jak i późniejszymi zabiegami – nawet jeśli późniejsze zabiegi były same w sobie medycznie konieczne, na przykład z powodu komplikacji po pierwszym zabiegu.

Jeśli niemiecki pracodawca chce twierdzić, że pracownik z własnej winy doprowadził do powstania niezdolności do pracy, wtedy musi on przedstawić i udowodnić zawinienie pracownika. Jednak po przedstawieniu odpowiednich poszlak przez pracodawcę pracownik musi sam z siebie opisać w sensowny przyczyny niezdolności do pracy.

We wszystkich powyższych przypadkach może powstać pomysł, żeby wziąć chorobowe ze względu na problemy natury psychologicznej. Tutaj trzeba uważać: Jeśli wiarygodność zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy zostanie podważona, wówczas do udowodnienia przez pracownika jego niezdolności do pracy – zgodnie z obowiązującym go ciężarem dowodu – nie wystarczy ani oświadczenie lekarza wystawiającego zaświadczenie, że pracownik powiedział mu, iż jest mobbingowany przez pracodawcę i relacje miedzy ludzkie w miejscu pracy są poważnie zaburzone, ani ogólne stwierdzenie lekarza (bez konkretnego opisu obrazu chorobowego w oparciu o własne badanie) o złym samopoczuciu pracownika i jego wyczerpaniu. Równie niewystarczające jest wystawianie kolejnych zaświadczeń na podstawie bezpośredniego telefonicznego życzenia pracownika wobec recepcjonistki, bez wcześniejszego zbadania pacjenta lub choćby rozmowy z nim.