Młoda para na chorobowym na koniec umowy pracę w Niemczech…

Młoda para na chorobowym na koniec umowy pracę w Niemczech…

Pani Ewa pracowała w Niemczech w biurze jednej firmy. Ustalonymi dniami pracy były dni od poniedziałku do środy.

Stosunek pracy ustał z końcem dnia 15 stycznia 2023 roku na skutek wypowiedzenia dokonanego przez firmę w dniu 15 grudnia 2022 roku.

Partner pani Ewy pracował w tej samej firmie. Złożył  wypowiedzenie pismem z dnia 5 grudnia 2022 roku ze skutkiem na 31 stycznia 2023 roku. Pracował on do dnia 7 grudnia 2022 r., potem dostarczył kilka zwolnień lekarskich aż do 31 grudnia 2022.

W postępowaniu sądowym wszczętym przez partnera pani Ewy przed Sądem Pracy w Hanowerze, Sąd Pracy oddalił jego roszczenia o chorobowe za okres od 8 do 31 grudnia 2022 r.po przesłuchaniu lekarzy.

Pani Ewa również faktycznie świadczyła pracę do dnia 7 grudnia 2022 roku.

W niedzielę 11 grudnia 2022 r. pani Ewa napisała do dyrektora firmy o godzinie 11:17 za pośrednictwem WhatsApp, że „na pewno jutro nie przyjdzie”, ma bóle głowy i kończyn oraz „naprawdę silne” skurcze.

Dyrektor oświadczył wówczas, że tego samego dnia odbierze z ich wspólnego mieszkania różne przedmioty, w tym samochód służbowy partnera pani Ewy.

Ponad to w dniu 12 grudnia 2022 r. o godz. 12:19 napisał do pani Ewy m.in:

„Nie chcę żadnych komentarzy, chcę wszystko odebrać.

W takim razie nie planuję Was teraz na przyjęcie bożonarodzeniowe.

Nie chcę widzieć nikogo z Was w tym tygodniu.

Dam ci znać, jak nam pójdzie w tym tygodniu, potrzebuję niezawodności teraz i po świętach, dziękuję.”

Następnie pani Ewa przedłożyła zaświadczenie o niezdolności do pracy od 12 grudnia 2022 r. do 14 grudnia 2022 r. – wystawione w tym samym gabinecie co u partnera, ale przez inna lekarkę – na podstawie rozmowy telefonicznej.

Następne zaświadczenie od 19.12.2022 r. do 21.12.2022 r. zostało wystawione przez tego samego lekarza, co u partnera pani Ewy, na podstawie rozmowy telefonicznej, a na koniec zaświadczenie od 22.12.2022 r. do 13.01.2023 r., ponownie wystawione przez tego samego lekarza (tym razem wizyta osobista).

W dniu 14 grudnia 2022 roku firma wystawiła pani Ewie pisemny odcinek wynagrodzenia za miesiąc grudzień 2022 roku. Wynagrodzenie w nim wskazane nie zostało pani Ewie wypłacone.

Po odrzuceniu przez panią Ewę zaproponowanego przez firmę porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę, pani Ewa Pismem z dnia 15 grudnia 2022 roku, doręczonym w firmie w dniu 16 grudnia 2022 roku, rozwiązała stosunek pracy ze skutkiem do 15 stycznia 2023 roku.

W dniu 17 grudnia 2022 r. pani Ewa potwierdziła dyrektorowi otrzymanie wypowiedzenia na piśmie i zapytała go: „A co z czasem do stycznia? Jeśli naprawdę nie chcesz, żebym już przychodziła do biura, to proszę potwierdź to na piśmie.”

Dyrektor odpowiedział e-mailem tego samego dnia w następujący sposób: “Sprawdź datę i odezwij się do mnie. Wtedy porozmawiamy dalej. Możemy wszystko załatwić do 15 stycznia 2023 roku. 18 dni urlopu są jasne …. “.

Za przepracowany czas od 1 do 7 grudnia sąd przyznał pani Ewie wynagrodzenie.

Za okres od 12 do 18 grudnia sąd przyznał pieniądze na podstawie postojowego, bo wiadomość dyrektora

„…Nie chcę widzieć nikogo z Was w tym tygodniu.

oznacza rezygnację pracodawcy z siły roboczej pracownika. Za taki okres musi płacić pracodawca tak samo, jak gdyby pani Ewa normalnie pracowała dalej.

Sąd Apelacyjny z Hanoweru odrzucił wnioski pani Ewy o chorobowe za okres od 19 grudnia 2022 r., powołując się na następujące argumenty:

– W przypadku wideo konsultacji lekarskiej wstępne ustalenie niezdolności do pracy u osób, które nie są bezpośrednio znane osobiście lekarzowi (lub innemu lekarzowi z tego samego gabinetu z powodu wcześniejszego leczenia) nie powinno przekraczać okresu do trzech dni kalendarzowych.

Co więcej, pani Ewa nawet nie sprecyzowała, jakie dokładnie objawy opisała lekarzowi telefonicznie w dniu 19 grudnia 2022 roku. Samo twierdzenie wobec lekarza, że „nie poprawiło się” jest niewystarczające. Dotyczy to w szczególności tego, że pierwsze zaświadczenie lekarskie z dnia 12 grudnia 2022 r., zostało wydane nie tylko przez innego lekarza, ale także bez osobistej rozmowy i konkretnych badań wizualnych, fizycznych lub innych – czyli wyłącznie na podstawie informacji przekazanych przez panią Ewę telefonicznie.

– W ramach trzeciego zwolnienia/L4 lekarz poświadczył, że pani Ewa prawdopodobnie będzie chora przez okres dłuższy niż dwa tygodnie, a mianowicie od 22 grudnia 2022 r. do 13 stycznia 2023 r. W Niemczech zazwyczaj zwolnienia lekarskie nie mogą być wystawiane na dłużej niż 2 tygodnie. Dwa tygodnie upłynęły już 5 stycznia 2023 r., licząc od 22 grudnia 2022 r. Lekarz wystawiający przekroczył termin określony przepisami o ponad połowę, czyli dokładnie o 8 dni. Nie wydaje się, aby właściwe było zaświadczenie o niezdolności powódki do pracy do dnia 13 stycznia 2023 r.

– Pani Ewa nie określiła dokładnego dolegliwości, które miała jeszcze w dniu 22 grudnia 2022 roku. W końcu po raz pierwszy mogła osobiście zobaczyć się z lekarzem. Pani Ewa nie określiła, jakie badania przeprowadził lekarz 22 grudnia 2022 roku, ani jaką metodę leczenia, jakie zalecenia lub leki dał jej w celu wyleczenia choroby, która trwała już kilka tygodni.

– Pani Ewa stwierdziła jedynie ogólnikowo, że w całym okresie cierpiała na infekcję żołądka i jelit. W odniesieniu do okresu od 19 do 31 grudnia 2022 r. nie przedstawiła żadnych konkretnych faktów, które pozwoliłyby stwierdzić, że w wyniku tej choroby nie mogła wykonywać pracy. Nie wyjaśniła dokładnie, jakie ograniczenia zdrowotne nadal istniały w okresie od 19 grudnia 2022 roku. Fakt, że wcześniejsze dolegliwości nie uległy poprawie, nie jest wystarczającym argumentem. Zasadne i możliwe byłoby, aby pani Ewa wyjaśniła (przynajmniej w kategoriach laika), jak konkretnie wpłynęła na nią rzekoma infekcja żołądka i jelit, z jej zwykle dość wyraźnie odczuwalnymi konsekwencjami. Pani Ewa nawet nie zająknęła się na temat tego, jakie dolegliwości nadal odczuwała, z jaką częstotliwością i intensywnością. Nie podała również, czy lekarz dał jej jakiekolwiek zalecenia/lub leki, a jeśli tak, to jakie.

Sygnatura sprawy – LAG Niedersachsen 6 Sa 416/23.